“Paylaşılan, Çoğalır”

            “Kardeşinin salını karşıya geçirmesine yardım et, göreceksin ki sen de karşıdasın.” İşte yardımlaşma böyle bir şey, muhtaç olan insanlara karşı yapabildiğin en iyi yardımı yapmak.

            Biz, “Komşusu açken tok yatan bizden değildir.” diyen bir Peygamber’in ümmetiyiz. Ve bu ümmette olduğunun farkında olan bazı toplulukların kurmuş olduğu vakıflar sayesinde, yardımsever insanlar ve Hz. Muhammed (sav)’in ümmeti olduğunun farkında olan diğer insanlar muhtaç olan kardeşlerine karşı ellerinden gelen yardımı yapıyorlar. Vakıf; sözlükte hapsetmek ve alıkoymak demektir. Fakat kök anlamının kapsamı giderek genişlemiş ve bir malın gelirini, sürekli olarak, yoksullara tahsis etmek anlamını kazanmıştır. Vakıf; hukuki bir bölüm olarak, kendisinden yararlanmak mümkün ve caiz olan bir malı, devamlı Allah(c.c.)’ın mülkü olarak kullanılmak üzere temlikten menetmek ve kazancının bir mülkiyetten çıkıp Allah’ın mülkü haline gelmesidir. Vakıflar çok eskilere dayanmaktadır. İslam’dan önce Arabistan’da bulunan en eski vakıf, Mekke’deki Kâbe’dir. Kur’an’da vakıfla ilgili olarak; “Sevdiğiniz şeylerden Allah için harcamadıkça tam hayra erişemezsiniz.” ayeti inmiştir. Bu ayetten sonra Ashab-ı Kiram’dan Ebu Talha; “Rabbimiz bizden, mallarımızı kendi yolunda harcamamızı istiyor. Ey Allah’ın elçisi! En sevdiğim “Beyruha” arazimi Allah için tasadduk etmek istiyorum.”demiş. Hz.Muhammed’in, araziyi yakın hısımları arasında taksim etmesini istemesi sonucu onu amcasının oğulları ve diğer bazı hısımları arasında taksim etmiştir. Bir Hint Atasözü: “iyi insanlar, tıpkı bulutlar gibi yalnızca vermek için alırlar.” diyor. Bugün iyi insanlar sayesinde yani bir bakıma vakıflar sayesinde yardıma muhtaç insanların yardımına koşuluyor, aç olanların karnı doyuruluyor, hasta olanlar şifa buluyor, sevgi arayanlar sevgiye kavuşuyor. “Son hesaplaşmada silahlı zalim, çıplak mazlumdan daha güçlü değildir.” diyen Sayın Celal BAYAR, yardıma muhtaç insanların hiç tanımadıkları yardımseverlerden büyük destek gördüklerini ifade etmiştir. Etrafımızda oldukça fazla insan var, aç uyumak zorunda olan, çocukları için kendini hiçe sayan ve zor durumda olan. “İyi bir insan olmak için hem iyi yaşamak, hem iyi yaşatmak gerekir.” Hiç kimse sadece kendisi için yaşayarak iyi biri olamaz. Bir kahramanlıktır; insanlık. Yardım ister, fedakârlık ve samimiyet ister. Vakıflar insanlara bunu açıklar ve aşılar. Hz. Ömer çok sevdiği bir araziyi vakfedişini şöyle anlatır; “Allah’ın elçisine; Hayber topraklarının taksimi sonucu, ömrümde sahip olmadığım güzel ve değerli bir arazi bana isabet etti, bu konuda ne buyuruyorsunuz?” dedim. Hz. Peygamber’de: “İstersen malın mülkiyetini elinde tut, semere ve gelirini ise yoksullara tasadduk et.” buyurdu. Ben de arazimi; satılmamak, bağışlanmamak ve mirasa da geçilmemek üzere yoksullara, miskinlere, yakın hısımlarıma, yolda kalmışlara, Allah yolunca savaşanlara ve azatlık anlaşması yapan kölelere vakfettim.” Vakıflar, yardım etmenin, insanları mutlu etmenin, düşeni gördüğün anda kollarını açmanın o tarif edilmez güzelliğini yaşatır insanlara ve insanlığa. Bir Danimarka Atasözünde: “kendi ışığıyla başkalarını da aydınlatan bir şey yitirmez.” diyor. Evet, bir mumun aleviyle başka bir mumu yaksanız diğer mum ışığından hiçbir şey kaybetmez. Vakıflarla birlikte günümüzde kendi ışığını paylaşan birçok insan sayesinde karanlıklar yavaş yavaş aydınlanmaya başlamaktadır. “Paylaşılan, çoğalır.”

            Bugün ne kadar şükran iletsek, yardımsever insanları bir araya toplayan kuruculara, azdır. Onlar öyle insanlar ki; “Veren unutmalı, alan ise sonsuza dek hatırlamalı.” Fikrini dünyaya aşılıyor, veren elin alan elden üstün olduğunu tüm insanlığa yaşama fırsatı veriyor.

            “Veren el, alan elden üstündür.”

     * Kaynakça:
— İslam Ansiklopedisi
— Ana Britannica

Sercana YÜCE
Anadolu İmam-Hatip Lisesi
A1/A - 81

Esselam Ey Nebi! ;

            Ya Resulallah! Aramızdan ayrıldığında yüreğimize bin bir ateş düştü. Ama hiçbir acı senin yokluğunda gördüklerimizden daha fazla acı vermiyor. Aramızdan ayrıldıktan sonra gördüklerimiz yüreğimize yine ateş düşürüyor.

            Bir yetimin okşanmamış başından, bir şairin görülmemiş düşünden, ağlayanın silinmemiş yaşından, bir milletin dönülmemiş kışından, geride kaldığında dönmeyecek olan son bakışından yüreğimizde en büyük yangın başladı. Ya Resulallah! Senden sonra, senin güzel ahlakından, yetimlerin başını okşamandan, ağlayanın gözyaşını silmenden, mevsimleri her daim bahar gibi görmenden sonra yetimlerin saçlarının tozlara bulanması, mevsimin hep kış olması, her yerde bir gözyaşı olması… İşte bu yüzden bunca kalp ağrısı, gönül sızısı. Sen ki; “İnsanlara merhamet etmeyen, Allah’tan merhamet öremez. ”diyerek herkese merhametle yaklaşırdın. Şimdi nasıl olur da senin ümmetiniz diyerek insanlara merhamet etmiyoruz? Ne olursa olsun senin yanında olduğumuzu biliyoruz. “İnsan sevdiğiyle beraberdir.” Diyorsun. Sen öyle bir insansın ki; “Sizden biri, kendisi için sevdiğini kardeşi için sevmedikçe gerçek mü’min olamaz.”buyuruyorsun. “Veren el, alan elden üstündür.”diyorsun. Sana “İnsanları cennete götürecek şey nedir?” diye sorulduğunda ; “Allah’a saygı ve güzel ahlaktır.” diyorsun. Ya Resulallah! Sen kavga edecek bile olsak saygısızlık yapmamamızı, yüze vurmamamızı söylüyorsun. Sen bizler için öyle büyük bir nimetsin ki; senden öğüt isteyen bir ümmetine, sorusunu her tekrarlayışında “Kızma!” diyorsun. Seni kelimelerle ifade etmek o kadar zor ki, senin insanlara karşı hoşgörün, seni taşlayanlara bir kez olsun karşı çıkmaman, seni öldürmeye gelen insanlara olan tavrın… Ya Muhammed! Sen bizim gözlerimizdeki nursun. Her ses seni söyler, sen geldiğindeyse korkumuz gider.

            “Sen kutlu düşlerde gezen sevgili! Söyle, uzak dursun ellerin eli. Vuslata ermekle coşan bu seli, bağrıma basıp ağladım bu gece.”Ey Nebi! Ben de varım bu enginde!...

            “Sen ki insansın, âlemlere sultansın!”

Sercana YÜCE
A1/A - 81